Niezawodność i wysoka jakość sprzętu

Chcąc mieć bardzo solidny sprzęt do wspinaczki, oczekujemy tego, że będzie on dla nas prawdziwym wsparciem i umożliwi wspinaczkę w bezpieczny i skuteczny sposób. Taką marką jest właśnie Black Diamond! Niezależnie od tego, czy kupujesz przyrząd asekuracyjno-zjazdowy ósemka, czy też rękawiczki wspinaczkowe, to masz pewność, że w kluczowym momencie cię nie zawiedzie. Wspinaczka górska nie jest łatwym sportem, wymaga on wręcz chirurgicznej precyzji. Nawet najdrobniejszy błąd może skończyć się tragicznie, więc warto byś miał na sobie ekwipunek umożliwiający Ci swobodne i dokładne wykonywanie twojej pasji.

Decydując się na sprzęt od Black Diamond masz pewność, że będziesz mógł z niego korzystać przez długi czas i nie będzie to “pierwszy lepszy”, który za parę tygodni stanie się już bezużyteczny, ale może przetrwać nawet wiele lat. Jest to amerykańska marka produkująca sprzęt już od ponad 60 lat i zasłynęli przede wszystkim z produkcji karabinków i ekspresów, jednak całe wyposażenie przez nich stworzone jest na najwyższym poziomie.

Ogromny asortyment marki Black Diamond

Marka Black Diamond ma w swojej ofercie mnóstwo produktów, dzięki którym każdy zawodowy wspinacz górski będzie mógł ubrać się wręcz od stóp do głów. W ofercie można znaleźć nawet najdrobniejsze produkty jak woreczek na magnezję umożliwiający łatwiejsze zdobycie skały, czy też latarka czołówka ułatwiającej nocne wspinaczki. Choć jest to rzadki widok, aby nocą zdobywać skały, to jednak jest to dodatkowa trudność i pociąga to niektórych wspinaczy.

Oczywiście, w ofercie Black Diamond nie może zabraknąć najbardziej podstawowego wyposażenia każdego miłośnika wspinaczki górskiej jak kije trekkingowe, które są lekkie i wytrzymałe, jak też wytrzymałej liny wspinaczkowej. Warto powiedzieć, że marka dba o to, żeby ubranie było jak najbardziej sprofilowane pod oczekiwania konsumenta. Czasami pojawiają się pytania, co wziąć pod uwagę, wybierając kurtkę dla dziecka na wycieczki górskie? Odpowiedź można znaleźć korzystając z oferty Black Diamond – znajdziesz tam mnóstwo kurtek zapewniającej odpowiednią ochronę ciała, niezależnie od wieku i płci.

Black Diamond oznacza rozwój

Ogromną zaletą marki Black Diamond jest to, że ciągle chce produkować coraz to bardziej nowoczesny sprzęt, aby dawać wspinaczom górskim komfort oraz szansę na większe wykorzystywanie ich umiejętności, a przede wszystkim na bezpieczniejsze uprawianie tego pięknego sportu, bo tak trzeba o wspinaczce górskiej mówić.

Przykładami nowoczesnych technologii stosowanych w sprzętach Black Diamond jest np. FlickLock – to technologia pozwalająca na blokowanie kijów, dzięki czemu jest wygodniejsza regulacja długości oraz łatwiejsze ich składanie nawet w niskich temperaturach oraz w rękawiczkach. Innym przykładem jest system w linie wspinaczkowej Rope Half Mark, ułatwiający bezpieczne oznaczenie środka liny.

Moglibyśmy jeszcze wymieniać mnóstwo technologii, które towarzyszą sprzętom związanym z Black Diamond – zachęcamy do tego, by czytać opisy produktów tej marki, bo nie dość, że są one wartościowe, to ciągły rozwój sprawia, że wspinanie się po skałach staje się efektywniejsze.

The post Black Diamond – niezawodny sprzęt wspinaczkowy appeared first on PROSTO O PODRÓŻACH - blog podróżniczy, kanał YouTube.

W najdawniejszych czasach oczywiście nie było kolonii. Dzieci były traktowane bardzo źle z dzisiejszego punktu widzenia. Jadły ostatnie w rodzinie, nie miały praw aż do tego stopnia, że ojciec mógł z nimi zrobić to, co uznał za stosowne. Tak naprawdę jakiekolwiek przebłyski dzisiejszego traktowania dzieci w Polsce nastąpiły dopiero przed II wojną światową. Wtedy próbowano też organizować pierwsze wypoczynki dla dzieci, często połączone z pobytem sanatoryjnym, gdyż dzieci sporo chorowały.

Pierwsze kolonie dla dzieci były zakładowe – z danej fabryki czy instytucji wszystkie dzieci pracowników wyjeżdżały latem na dwu lub trzytygodniowy wypoczynek zorganizowany. Wyspecjalizowali się w tym komuniści i nawet dość dobrze to organizowali, a kolonie dla dzieci stały się powszechne i dostępne dla wszystkich uczniów (rodziców pracujących). Wyjazd polegał na pobycie w ośrodku nad morzem lub nad jeziorem, czasem w górach lub w lesie, dzieci było zwykle bardzo dużo (na przykład 500 dzieci w jednym ośrodku). O programie nikt nie myślał, po prostu dzieci bawiły się ze sobą, spacerowały, grały w piłkę i kąpały się, jeśli była tam plaża. Czasem miały wycieczki po okolicy. Na jednej kolonii były dzieci w każdym wieku.

Równolegle w latach powojennych i późniejszych odbywały się wyjazdy harcerskie – duże namioty, brak wody i toalet były normą, drużyny spędzały lato głównie w lesie, gdzie było jakieś jezioro. Dzieci na takim obozie harcerskim były w każdym wieku i było ich tam sporo. Harcerstwo cieszyło się dużą popularnością głównie w latach 70., ale też później. Było to harcerstwo wspomagane przez komunistyczne władze, a więc dość dobrze zorganizowane, prawie bezpłatne, dostępne dla wszystkich.

Były też organizowane wyjazdy parafialne z księdzem, część dzieci korzystała z tych kolonii dla dzieci, zwłaszcza, że biedniejsze rodziny uzyskiwały wtedy zniżki na wyjazd.

Jeśli chodzi o kolonie dla dzieci (https://www.kogis.pl/kolonie), taki stan rzeczy trwał aż do lat osiemdziesiątych XX wieku. Dopiero transformacja ustrojowa spowodowała napływ zagranicznych trendów i pomysłów na lato. Wzorce zauważono głównie na zachodzie Europy i w amerykańskich campach. Wtedy zaczęły powstawać pierwsze firmy, które z trudem zdobywały klientów. Lepiej szło np. szkołom językowym, które już miały swoich klientów, a trudniej firmom turystycznym.

Pierwsza z firm, jaka odniosła sukces na tym rynku, o wzorcach amerykańskich, oparła się na środowisku kościelnym i prawicowym – bardzo szybko urosła w siłę i zdobyła duży zakres działalności, stawiała na nowe trendy i jakość, ceny wyjazdów nie należały do najniższych. Inne firmy odnoszące wtedy sukcesy to te, które bazowały na komunistycznych ośrodkach, organizacji i układach – kilka z tych firm zdołało rozwinąć się i przetrwać, kolonie ich jednak nie były wysokich lotów, kosztowały niewiele. Biura turystyczne, które wykupiły pokomunistyczne ośrodki, zyskały bardzo wiele i miały od czego zacząć działalność w nowej rzeczywistości.

Minęło około dziesięć lat, zanim z dużym trudem na rynek zaczęły wchodzić nowe firmy. Był to rynek bardzo trudny – nie było jeszcze internetu, działały z pompą duże, pokomunistyczne firmy, a ludzie nie mieli jeszcze dość pieniędzy (w ówczesnej Polsce było duże bezrobocie). Przełom nastąpił wraz z rosnącym w Polsce dobrobytem – około 2002 roku można było zauważyć pierwsze, zupełnie nowe, firmy kolonijne. Był to też czas, kiedy wreszcie w Polsce prawie każdy już miał internet. W kolejnych latach powstawały następne firmy i w okolicy roku 2010 było ich już trochę, by po kilku latach stworzyć już naprawdę ciekawy rynek zupełnie nowych wyjazdów. Kolonie dla dzieci zyskały wówczas nowy wymiar, nowy sens, a nawet straciły swoją nazwę na rzecz “obozów” – bo miały tak bogate programy, że już ciężko je było nazwać “zwykłą kolonią dla dzieci”.

W okolicy roku 2015 w Polsce rozwinął się rynek kolonii dla dzieci i zakwitł pierwszy raz od powstania tych wyjazdów. Firmy prześcigały się w pomysłach jak zadowolić wybrednego klienta, jak usatysfakcjonować coraz bardziej wymagające dzieci i jak nadążyć za zmieniającym się światem. Potem nastąpił rok 2020, który przyniósł pandemię i ogromne kłopoty branży – przez wiele lat jeszcze będą zmiany, upadki i przejęcia firm kolonijnych.

A jak zmieniały się same kolonie dla dzieci – w sensie pobytu i organizacji? To naprawdę ciekawa rzecz. Jeszcze w latach 90. XX wieku uznawano za wspaniały wyjazd wypoczynek nad jeziorem, w kiepskich warunkach, bez żadnego programu. Dzieci cieszyły się, że mają wakacje i jak to dzieci – same znajdowały sobie zajęcia, albo się nudziły. Kąpiel w jeziorze była największą atrakcją (oczywiście bez wykwalifikowanego ratownika, bo nikt wtedy nie zwracał uwagi na takie szczegóły). Obozy nie były jeszcze nadzorowane przez kuratorium oświaty, a obiekty nie musiałby być kontrolowane przez straż pożarną czy Sanepid. Co więcej – kolonie dla dzieci mógł poprowadzić każdy pełnoletni człowiek i mógł pobrać za nią opłaty do własnej kieszeni, nie opłacając nawet podatków. To były naprawdę inne czasy, choć przecież mówimy o latach 90., a więc stosunkowo niedawno. Czarny rynek kwitł.

Szybko zauważono “wolną amerykankę” na rynku kolonii dla dzieci. Po kilku przypadkach złej opieki nad dziećmi, zaczęto sprawie się przyglądać i tworzyć odpowiednie przepisy. Dopiero w roku 1997 weszła w życie ustawa o usługach turystycznych, gdzie wszystko dokładnie opisano i na której kolonie dla dzieci bazują do dziś. Działalność organizatorów turystyki stałą się reglamentowana – aby organizować coś, należało najpierw uzyskać licencję, pozwolenia i ubezpieczenie – i tak jest do dziś.

Po roku 2005 jak grzyby po deszczu zaczęły pojawiać się obozy i kolonie dla dzieci o rozmaitych tematach. Już nie tylko same kolonie dla dzieci były atrakcją i pobyt w turystycznym miejscu, ale młodzież zaczęła sobie sama wybierać tematyki wyjazdów. Na początku atrakcją były obozy konne, żeglarskie i językowe, a poza nimi właściwie odbywały się wyjazdy ogólne. Jednak szybko tematy się poszerzyły i około roku 2010 klienci mogli już wybierać nie tylko w obozach wędrownych, koloniach dla maluszków, wyjazdach zagranicznych dla starszej młodzieży, ale też pojawiły się dziesiątki odmian zwykłych kolonii: aktorskie, wojskowe, japońskie, fabularne, traperskie, survivalowe, paintballowe, gitarowe, plastyczne, windsurfingowe i inne, których nawet nie sposób wszystkich wymienić. Oto kolonie dla dzieci zyskały nowy wymiar. Ewidentnie o trendach zaczęły decydować dzieci i młodzież, a nie organizatorzy. Obecnie – aby klienci kupili kolonię – musi ona być naprawdę nowatorska, poważnie podchodząca do zainteresowań dzieci i proponująca wiele atrakcji.

Ciekawe co jeszcze czas przyniesie w temacie kolonii dla dzieci – będą to na pewno bardzo ciekawe wyjazdy.

The post Jak przez lata zmieniały się kolonie dla dzieci w Polsce? appeared first on PROSTO O PODRÓŻACH - blog podróżniczy, kanał YouTube.

Wielka Sobota na Korfu, czyli uwaga na garnki!

Odwiedzając Korfu w Wielką Sobotę uważajcie, by nie dostać w głowę garnkiem Gliniane naczynia i miski wyrzuca się tu z okien na ulicę. Część z mieszkańców wyspy uznaje, że zwyczaj ten wywodzi się od Wenecjan, inni uważają, że wyrzucanie naczyń na ulicę symbolizuje wiosnę i nowe uprawy, które zbiera się do nowych naczyń.

Wielkanoc w Australii bez królika?

W dalekiej Australii króliki uznawane są za szkodniki, które niszczą lokalne uprawy. Zdecydowanie większą sympatią cieszy się inne urocze zwierzątko – wielkouch króliczy. Kampania na rzecz zastąpienia znanego nam królika wielkanocnego na wielkoucha trwa w Australii od 1991 roku. Obecnie prędzej natkniecie się w Australii na czekoladowego wielkoucha, zwanego tez Wielkouchem Króliczym lub Bilby Wielkouch niż na znanego nam zajączka. Co ciekawe część dochodów ze sprzedaży czekoladowej kopii jest przeznaczana na ochronę wielkoucha.

Wielkanoc na Sycylii tylko dla osób o mocnych nerwach…

W miejscowości Prizzi na Sycylii można się niezle wystraszyć. Mieszkańcy miasta noszą bowiem przerażające maski i czerwone szaty, które mają symbolizować diabły. Każdy z przebranych tak mieszkańców dręczy tyle dusz ile zdoła. Owe dręczenie odbywa się do południa i polega na zmuszaniu jak największej ilości osób do zapłacenia za drinki. Po południu Dziewica Maryja i zmartwychwstały Chrystus ratują świat, przeganiając diabły z pomocą aniołów.

Wielkanoc w Waszyngtonie, czyli turlaj jajko!

Od ponad 130 lat w Białym Domu, a w zasadzie na trawniku przed Białym Domem, odbywa się Easter Egg Roll, czyli wielkanocne turlanie jajka. Kolorową pisankę turla się po trawie z użyciem dużej drewnianej łyżki. Wygrywa ten kto szybciej dotoczy całe jajko. Nad wszystkim, zgodnie z tradycją, czuwa prezydent.

Hiszpańska Wielkanoc aż włos się jeży…

W miasteczku Verges w Wielki Czwartek na ulicach miast odbywa się tradycyjny taniec śmierci, czyli “dansa de la mort”. Mieszkańcy przebierają się w kostiumy szkieletów i paradują po mieście niosąc pudła z popiołem. Makabryczny taniec rozpoczyna się o północy i trwa trzy godziny.

Wielkanoc we Francji, czyli czas na ogromny omlet

Na głównym rynku francuskiego miast Haux w Wielki Poniedziałek odbywa się smażenie gigantycznego omleta. Do jego produkcji zużywa się ponad 4500 jaj a spróbować może go nawet i tysiąc osób. Tradycja sięga czasów Napoleona, kiedy to przechodząc z całą swoją armią przez południową Francję, zatrzymał się w Haux na posiłek. Mieszkańcy miasta zaserwowali przybyszom omlety.

Wielkanoc w Norwegii z kryminałem w tle

Każdy miłośnik kryminałów wie, że Skandynawia kryminałem stoi. W Norwegii kryminały odgrywają też istotną rolę w obchodzeniu Świąt Wielkanocnych. Specjalnie na Wielkanoc wydawane są książki zwane jako “wielkanocne thrillery” znana jako Paskekrimmen. Podobno tradycja sięga 1923 roku, kiedy najnowsza część powieści kryminalnych była promowana w gazetach w taki sposób, że do złudzenia przypomniała prawdziwe wiadomości, przez co wiele ludzi uznało je za autentyczne doniesienia.

Wielkanoc w Finlandii – uwaga na czarownice!

W Finlandii dzieci malują swoje twarze, wiążą chusty na głowach i przebierają się za… czarownice. Spacerując po ulicach z wierzbowymi gałązkami przyozdobionymi piórami, proszą spotkanych na ulicach ludzi o czekoladowe jajka. Co ciekawe w niektórych zachodnich regionach Finlandii przed domami rozpala między Wielkim Piątkiem a Niedzielą Wielkanocną rozpala się ogniska, by w ten sposób przegnać latające na miotłach czarownice.

Wielkanocny wybuch we Włoszech

Trzeba przyznać, że mieszkańcy Florencji hucznie obchodzą Wielkanoc. Ulicami miasta przechodzi pochód ludzi w kolorowych strojach z XV wieku, którzy pchają ozdobny, wypełniony fajerwerkami wóz. Pochód dociera do drzwi katedry, gdzie arcybiskup podpala wóz, a wszyscy zebrani mogą obserwować dwudziestominutowy pokaz fajerwerków.

Wielkanocne lanie śledzia w Irlandii

Na ulicach irlandzkich miast w Wielką Sobotę odbywa się niezwykły pochód, któremu przewodzi lokalny rzeźnik niosąc na długim kiju śledzia – symbol trwającego postu. Uczestnicy pochodu demonstrują swoje zmęczenie trwającym zbyt długo postem, bijąc kijami i pałkami zawieszonego śledzia. Tak zmasakrowany śledź trafia wprost do rzeki, a na jego miejsce rzeźnik zawiesza barani udziec, symbol uroczystego świętowania i ucztowania.

Ciekawi jesteśmy, które z wielkanocnych zwyczajów zaskoczyły Was najbardziej. Czy uczestniczyliście już może w którychś z nich?

The post Najciekawsze zwyczaje wielkanocne na świecie appeared first on PROSTO O PODRÓŻACH - blog podróżniczy, kanał YouTube.

Mój pierwszy wywiad z autorem bloga “Antek w podróży”

Jak tanio podróżować nawet 100 dni w roku?

Przemek odpowiedział między innymi o tym w jaki sposób organizuje sobie czas dzięki któremu może być w podróży nawet od 50 do 100 dni w roku. Kolega bloger jest prawdziwym pasjonatem podróżowania a także znawcą systemów rezerwacji biletowych i noclegowych. Dzięki swojej determinacji oraz zaawansowanej znajomości materii podróżniczej logistyki ma zaplanowanych wiele podróży do przodu, ale jak mówi, jest otwarty również na tzw. spontan.

“Antek w podróży” opowiada również o swoich najciekawszych wyjazdach (na dzień wywiadu). Przemek poleca między innymi piękną widokowo Szkocję oraz Stany Zjednoczone Ameryki gdzie odwiedził miejsca, które od dawna były zapisane na jego liście marzeń. Rozmawialiśmy również o jego podróży do Iranu oraz tolerancji.

Kulisy prowadzenia bloga “Antek w podróży”

Poruszyliśmy także temat kulisów prowadzenia bloga “Antek w podróży”. Jak się przekonacie, wszystkie czynności z tym związane jak pisanie artykułów, selekcja i obróbka zdjęć, montaż filmów, publikacje itd. to praktycznie dodatkowe pół etatu. Trzeba dużej konsekwencji aby robić to regularnie, sam o tym najlepiej wiem. Czasem doba jest po prostu za krótka.

Bezpieczeństwo w podróży

Zawsze interesuje mnie temat bezpieczeństwa w podróży, chyba zboczenie zawodowe. Zwracam uwagę szczególnie na kwestię ubezpieczenia osobistego, ubezpieczenia bagażu a szczególnie sprzętu foto i wideo. Jak do tego tematu podchodzi “Antek”? Zazwyczaj w miejscach gdzie nocuje nie ma sejfu. Korzysta i poleca korzystać z ubezpieczeń podróżniczych bo nigdy nic nie wiadomo. Sytuacji niebezpiecznych stara się unikać, choć w Filadelfii był świadkiem strzelaniny gangów. Na szczęście obserwowanej z bezpiecznej odległości.

Zapytany o podróżnicze marzenia, odpowiada, że życzy sobie jedynie tego, żeby z każdego wyjazdu wrócił cały i zdrowy. A więc tego Ci życzymy a na dokładkę wielu pięknych podróży i rozwoju bloga.

Wszystkich zainteresowanych przygodami Przemka, relacjami i zdjęciami z podróży, zapraszamy pod adres: antekwpodrozy.pl

The post Antek w podróży – wywiad z blogerem z antekwpodrozy.pl appeared first on PROSTO O PODRÓŻACH - blog podróżniczy, kanał YouTube.

Nasze wyjazdy pod namiot

Za nami już trzy wyjazdy na przestrzeni ostatnich kilku tygodni więc postanowiłem podzielić się z Wami naszym podejściem do spania pod namiotem, wrażeniami oraz dalszymi planami. Ale jeszcze słowem wstępu. Sam za młodu jeździłem pod namiot w miarę regularnie asystując tacie przy wędkarskich wyzwaniach. Sam nigdy bakcyla na łowienie ryb nie złapałem. Czasem jechaliśmy dodatkowo z moim kuzynem, czasem z kolegą. Zazwyczaj były to wypady na dziko, nad rzekę na nocne łowienie ryb i ognisko. Namioty wtedy miały zupełnie inną konstrukcję niż te dzisiejsze ale o tym za chwilę. Sylwia generalnie nie jeździła pod namiot. Kilka lat temu mieliśmy okazję spać w małej “dwójce” u kolegi na rancho

Jeśli chodzi o namioty to nie jesteśmy super ekspertami ale ogólnie można powiedzieć, że dzielą się one na takie, które są lekkie, łatwe do transportu w plecaku w trakcie pieszych wędrówek oraz większe, bardziej komfortowe, ale za to cięższe konstrukcje. Niektóre z nich, te większe, nie nadają się w ogóle do transportu o własnych siłach na odległość dalszą niż od bagażnika samochodu do oddalonego o kilkanaście metrów miejsca rozbicia obozowiska. My nie zamykamy się na żadną ewentualność w przyszłości ale na tą chwilę wybieramy nieco więcej komfortu. Dlatego po dwóch testowych wyjazdach wybraliśmy namiot z dużym przedsionkiem w którym można stać oraz sporą sypialnią.

Na dwa pierwsze wyjazdy z pojedynczym noclegiem pożyczyliśmy namiot naszego kolegi aby sprawdzić, czy taka forma spędzania czasu jest dla nas ok. Pierwszy biwak zrobiliśmy sobie nad rzeką Wkrą. Drugi na niezagospodarowanej działce w lesie. W obydwu przypadkach towarzyszyli nam znajomi ze swoim namiotem. Nasz tent nie był duży, przeznaczona raczej głównie do spania ale za to miał drzwi z dwóch stron dające przewiew w ciągu dnia. Po dwóch udanych wyjazdach nadszedł czas na wybór własnego namiotu.

Własny namiot, czyli polowa siedziba główna Prosto o podróżach

Trzeci wyjazd miał być już na dwie noce. Wybraliśmy kemping w Swaderkach w okolicach Olsztynka. Przejrzeliśmy więc oferty, ustaliliśmy priorytety i wybraliśmy namiot, który spełnił nasze oczekiwania dotyczące komfortu. Powiedzmy, że jest “rozwojowy” jeżeli chodzi o wielkość:) Postawiliśmy na cztero osobowy namiot Arpenaz 4.1 z Decathlon (link), a ponieważ jesteśmy fanami nowinek to wybraliśmy model z technologią Fresh&Black. Za chwilę opowiem co to takiego.

Od razu zaznaczam, że to namiot, który najlepiej transportować samochodem wraz z resztą wyposażenia biwakowego. Niemal 10 kg wagi i niecałe 50 litrów pojemności to parametry pakunku po jego złożeniu. Na szczęście pokrowiec jest prostokątny więc bardzo fajnie można go ułożyć w bagażniku wraz z innymi rzeczami.

Konstrukcja namiotu to tropik rozciągnięty na trzech pałąkach z włókna szklanego, które przechodzą od ściany do ściany w tunelu i tworzą kształt odwróconej litery U. Do tego jest podwieszana w tylnej, nieco spadzistej, części sypialnia oraz zintegrowana z nią podłoga wypełniająca resztę namiotu stanowiącą przedsionek. Podłoga ma wysoki rant, który w trakcie deszczu zabezpiecza przed zbierającą się wodą. Do tego duże wejścia do namiotu i sypialni, okna (w tym jedno z siateczką wentylacyjną) oraz oczywiście technologia Fresh&Black o której warto napisać kilka słów.

Słońce nam nie straszne na kempingu

Ci z Was, którzy jeżdżą pod namiot z pewnością wiedzą, że w lato w namiocie noc jest krótka… Nie tylko dla tego, że po biwakowaniu przy ognisku zaczyna się późno, ale głównie dlatego, że często rano nie można wytrzymać we wnętrzu nagrzanym promieniami słońca. Czasami dosłownie jest to sauna 60 stopni lub więcej. I tutaj konstruktorzy namiotu stanęli na wysokości zadania zapożyczając materiały, jak sądzę, z misji na Marsa:) W każdym bądź razie nie jest to jakiś tam zwykły tropik ponieważ specjalny materiał o fajnym nowoczesnym wyglądzie odbija promienie UV, dzięki czemu wewnątrz jest o wiele chłodniej niż w konstrukcjach z klasycznych materiałów. I to działa. Nie trzeba kupować namiotu, żeby to sprawdzić. Wystarczy podjechać do Decathlon w słoneczny dzień. Namioty do testowania stoją na zewnątrz.

Druga rzecz to zaciemnienie sypialni czyli materiał, który przepuszcza mniej światła dziennego dzięki czemu można komfortowo i dłużej pospać. Ma to też minus ponieważ za każdym razem, kiedy wchodzimy do sypialni, nawet w dzień, trzeba mieć przy sobie latarkę. Ale coś za coś. Na wakacjach wybieram komfortowy sen. Do naszej sypialni polowej zaopatrzyliśmy się również w kanadyjki czyli inaczej łóżka polowe. W przyszłości rozważamy na nie jeszcze maty samopompujące (coś między karimatą a pompowanym materacem) więc będzie jak w hotelu! Do tego jeszcze trochę innego sprzętu, którego nam brakuje choć z drugiej strony sporo mamy po przygodzie z własną łajbą.

Pierwsze koty za płoty czyli pierwsze rozkładanie namiotu

Lekko nie było. Rozkładanie i składanie tego namiotu za pierwszym razem nie jest super łatwe i wymaga współpracy dwóch osób. Stawianie namiotu w pojedynkę pewnie jest możliwe przy większej wprawie w przyszłości. Ilość elementów nie jest duża i można się w nich połapać bez instrukcji. Wyzwaniem jest prawidłowe napięcie tropiku oraz podłogi. Nowy namiot ma przypiętą sypialnię oraz podłogę. Doszliśmy do wniosku, że lepiej je odpiąć od tropiku i przyczepić dopiero po prawidłowym jego napięciu. Następnym razem będzie z pewnością łatwiej. Powyżej kilka zdjęć z naszego pierwszego kempingu z własnym namiotem i jego rozkładania. Oczywiście pomagał nam nasz pies Cynamon:)

Ciąg dalszy biwakowych przygód nastąpi…

To tyle o sprzęcie. Taka forma spędzania czasu bardzo nam się podoba. Za każdym razem inne miejsce, przyroda, luz i odpowiedni dla nas poziom komfortu. Wkrótce w naszych mediach społecznościowych więcej materiałów z biwakowania i miejsc, które przy okazji odwiedzamy. Dalsza przyszłość? Ten sezon biwakowy w Polsce. W przyszłym roku może Chorwacja samochodem? Tam są podobno super kempingi.

The post Co robimy w te wakacje? Sezon biwakowy na Prosto o podróżach appeared first on PROSTO O PODRÓŻACH - blog podróżniczy, kanał YouTube.

Ręcznik szybkoschnący

Prócz tego, że szybko schnie (poważnie) to po złożeniu zajmuje naprawdę mało miejsca. Zabieramy go na każdy mniejszy lub większy wyjazd. Na łódkę na plażę i na basen. Nasze pochodzą z Decathlon. Ręcznik będzie wydatkiem około 30 zł za sztukę w zależności od modelu. Po sobie wiemy, że posłuży długie lata.

Książki o innych krajach

Ostrzegam, jestem książkoholiczką… Hamuje mnie tylko topniejące miejsce na półkach. Lubię czytać książki napisane przez osoby mieszkające w danym miejscu. Nie jest to takie samo źródło wiedzy jak przewodnik, który oczywiście też może być świetnym prezentem.
Więc jeśli wiecie, że przyszła obdarowana przez Was osoba wybiera się do Dubaju polecam „Beduinki na Instagramie” Aleksandra Chrobak, „Morze może kiedyś wróci” Bartek Sabela to pozycja idealna dla osoby szykującej się na wyjazd do Uzbekistanu. To tylko przykłady książek, które miałam okazję przeczytać pod kątem wyjazdów i fajnie się sprawdziły zwłaszcza w połączeniu z wiedzą z przewodników.

Giętki statyw

O gadżetach fotograficznych najlepiej wypowiedziałby się Michał, ale jest jedna rzecz, którą możemy polecić szczególnie, jeżeli lubicie robić wspólne zdjęcia i nie chcecie wozić ze sobą dużego statywu lub prosić innych o zdjęcie. Konkretnie chodzi o tzw. giętki statyw np. Joby Gorillapod lub jakiś zamiennik. Koszt od kilkudziesięciu złotych do nawet kilkuset w zależności od producenta i zastosowania. Najdroższe będą modele, które mogą utrzymać lustrzankę. My od kilku lat używamy takiego modelu jak na zdjęciu za około 200 zł. Z takiego prezentu ucieszy się każdy amator fotografii i… vlogowania;)

Mapa zdrapka

To idealny prezent dla podróżników, którzy lubią zaznaczając miejsca, w których byli. Dodatkowo samo zdrapywanie to bardzo fajna zabawa. Kiedy kupowaliśmy swoją to była mega nowość, teraz jest już wielu producentów. Możecie dobrać kolorystykę do aranżacji salonu, kuchni czy biura.

Waga podróżnicza

Mała rzecz a cieszy! Szczególnie jak latacie tanimi liniami i chcecie mieć kontrolę nad wagą swojego bagażu na każdym etapie pakowania przed wyjazdem i w drodze powrotnej. Koszt od 10 zł do kilkudziesięciu. Nasza kosztowała około 25 zł i służy nam od lat. Z takim gadżetem spakowanie jednego dodatkowego wina na prezent z podróży przestanie być dylematem

A jakie są wasze pomysły na prezenty związane z podróżowaniem? Może plecak, poduszka do samolotu, etui wodoodporne do telefonu? Dajcie znać w komentarzach.

Film z naszego kanału YouTube

The post Prezenty dla podróżnika – nasze sprawdzone pomysły na Święta Bożego Narodzenia 2018 appeared first on PROSTO O PODRÓŻACH - blog podróżniczy, kanał YouTube.